„Кај Никола Пијанманов зимските заоѓања го пресликуваат она што го има зад сонцето. Во нив никогаш не сме докрај сигурни дали се разденува или се стемнува, дали сме на работ на надежта или на безнадежноста. Тоа е она што го создава огледалното и веројатно најмоќното во неговите слики. Од каде и да се истражува, набљудувачот стои пред минливоста на мигот. Но вака запечатен, зар мигот не ја губи својата краткотрајност и не се престорува во вечност? Овие се слики што туркаат напред кон смисловното, а едновремено враќаат назад кон чистите искрени перспективи од личното минато.“

Милена Сиљаноска - писател